Galicia Hoxe
El Correo Gallego Radio Obradoiro CorreoTV Tierras de Santiago Anova multiconsulting
 
Google
Portada  |   Portada en PDF  |   Hemeroteca  |   RSS  RSS Martes 09.02.2010  |  Actualizado 13.08
Opinión 
atrás Añadir a Yahoo la noticia Ramiro
Añadir a Del.icio.us la noticia Ramiro
Añadir a Menéame la noticia Ramiro
Chuza esta noticia imprimir recomendar Aumentar texto Reducir texto

CADERNO ABERTO

Ramiro

MIGUEL ANXO FERNÁN VELLO

Entre nós, amigos e compañeiros da Xeración dos 80, sempre dixemos e diremos Ramiro. Abonda co seu nome. Como no caso de Novoneyra: Uxío. O nome nu do poeta contén e proxecta a súa figura, e mesmo chega a representar dun xeito máxico e esencial, diriamos, a súa obra. Eu digo que Ramiro seguirá respirando na súa obra poética, nesa voz que flúe no texto e no tempo, aínda que o seu corpo teña deixado de facelo. Así acontece cos grandes poetas. Os poetas que, como Ramiro, cultivaron o ritmo, a música, a respiración do poema, a voz propia do ser a se perder no infinito, como lle gustaba expresar a Leopardi. E díxoo Borges: "O deber do poeta é dar coa súa voz. O ritmo é a respiración do poema". Palabras do mestre. E Ramiro soubo dar coa súa voz, vaia se soubo, entretecida nun tremor existencial que abriu espazos á memoria, á visión da dor e da nostalxia, ao paso do tempo e ás imaxes da infancia, cidades e paisaxes e poéticas que forneceron un humus no que o poeta cultivou sempre através da experiencia -toda poesía se nutre da experiencia- extraordinarias virtudes propias na construción (respiración) do poema. E Ramiro é un poeta culto e esixente. O oficio de vivir e coñecer a poesía fíxolle entender a arquitectura, a estrutura, a forma, o artefacto, a intelixencia construtiva que, como unha sorte de peso necesario, debe incorporar o poema. Ramiro ofrece na súa poesía un fluído verbal e rítmico -un pensamento sentinte, diriamos case con Zubiri- que é capaz de afectar a conciencia do lector, a psique estética do lector. Iso é a poesía: ese veleno, tantas veces luminoso ou ardente, que conmove zonas e funcións profundas do cerebro humano. Creo que foi o chileno Gonzalo Rojas quen dixo que os poetas non morren, "fican encantados". E así Ramiro. Entre nós, respirando na súa propia poesía escrita, na verdade e na beleza dos seus poemas. Porque, tal como di o poeta mexicano Alberto Blanco, a poesía -"áncora e centro"- é tamén unha posibilidade de salvación. E Ramiro está salvado para sempre.

comentarios

Escribe tu comentario

Alias

Clave

Para escribir tus comentarios en las noticias, necesitas ser usuario registrado. Si no lo eres regístrate ahora

Título

Comentario

www.elcorregallego.es no se hace responsable de las opiniones de los lectores
y eliminará los comentarios considerados ofensivos o que vulneren la legalidad.

 
atrás Añadir a Yahoo la noticia Ramiro
Añadir a Del.icio.us la noticia Ramiro
Añadir a Menéame la noticia Ramiro
Chuza esta noticia imprimir recomendar Aumentar texto Reducir texto
Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet
Ante calquera dúbida, problema ou comentario
nas páxinas de Galicia Hoxe envíe un
e-mail a info@galicia-hoxe.com.
Titularidade e política de privacidade