Ramiro

Non me gustan nada estas motivacións, pero hoxe nin o corpo nin a mente me permiten escribir doutra cousa. A noticia do pasamento do Ramiro Fonte chégame en Estremadura pola chamada do meu fillo e cústame asimilalo e mesmo entendelo. Hai menos dunha semana estivera por terras de Pontedeume nunha pequena viaxe de familia, á beira do río, na fragas e na Cantina do río Covelo falando do poeta, evocando os seus mundos, tan ben descritos nos seus libros, contemplando o universo que foi quen de converter en literatura, de facelo inmortal desde o pensamento e o sentimento, coa capacidade que só os poetas teñen para interpretar a vida, e non podía sospeitar que estivera doente e moito menos que hoxe a súa andaina chegara ó remate en Barcelona. Só se me ocorre pensar que isto é unha putada, unha desas coiteladas que dá o mal fario do destino.

Agora diremos que a literatura galega perde unha gran voz do noso tempo e será verdade. Diremos que deixa un oco en moitos dos espazos nos que ocupou lugar: no ensino, no pensamento, na poesía, na prosa... e tamén será verdade. E case todo será medible, e teremos acougo para renderlle homenaxe, multiplicar e recomendar as edicións dos seus libros, porén, o que non poderemos medir é o sentimento de orfandade que deixa no pequeno recuncho da amizade franca.