¿Mancanza de finezza? Non. È propio sciocchezza

O Sr. Callón e a súa Mesa, que non naqueloutra na que participamos cando el era aínda neno, equivócase de novo. Creo que, confundido o cu coas témporas valorará a eficacia dos seus actos no número de cm cadrados de xornal ocupado e no número de reaccións producidas de "mornos", "españolistas" etc., segundo cadre a moda. Mesmo alguén pensará que eu non debería escribir isto, por canto, no fondo, todos estariamos no mesmo lado do turrasoga, só que con matices. Pois non. Ás veces cómpre furgar na raíz, entrar cos cornos e verbalizar o que moitos pensan, para que se vexa que non somos iguais todos os que falamos galego con vontade. E grazas á liberdade na que vivimos podo dicir que me dá vergoña que a única voz organizada que fale, supostamente, en favor da lingua sexa a da Mesa. E penso que desde hai meses, cada vez que a Mesa abre a boca, recuamos. ¿O problema da lingua galega son os materiais da SXPL enviados aos colexios? ¿Os xuíces? ¿Presidencia? Non me fagan rir. ¿Está o galego en peor situación hoxe que hai trinta anos? Se alguén contesta que si, é que non ten nin idea da historia. Falen coa xente. Xa está ben de buscar inimigos fóra. Escoitáballe o outro día a un sabio dicir que aquí non temos unha sociolingüística cuantitativa da recuperación. ¿Cantos nenos hai que levan xa nomes galegos? ¿Cantos comercios hai xa co nome na nosa lingua? ¿Cantas conversas se desenvolven con normalidade en galego en ámbitos que antes eran alleos? A cousa non lles está tan mal como pensa o Sr. Callón. Saia da cuncha, rompa o ovo, tire molida ou xugo, e patee a terra sen orelleiras. De acordo con que hai que poder casar ou testar en galego, pero non é cousa que fagamos todos os días. Vaia ao súper e fálelle en galego á caixeira. Vaia ao Instituto e fálelle en galego ao profesor. Vaia á Policía e fálelle en galego ao axente. Vai ao bar, á biblioteca, ao médico, a unha oficina, a comprar un coche, ao fútbol, a facer a depilación, ao museo, equivóquese por teléfono, fale con calquera. Vaia onde queira e fálelle en galego a quen queira e, por sorte, grazas ao bilingüismo pasivo de todos, vostede pode vivir sempre en galego, se é a súa vontade. E se lle fala á xente con boa cara, e se ven que vostede se desenvolve en galego de xeito natural, espontáneo e non forzado, é posible que cambien e lle falen tamén en galego. Os tempos de "Hábleme en castellano", onde é que eles van. Sabemos todos que cómpre aínda facer moito, moito, pero meu amigo, cambiando de ton, e emitindo en positivo. Imos ter que explicarlle á xente o do "deber" no novo Estatuto, en positivo, como oportunidade fermosa e útil e non como imposición ou obriga, dúas palabras que a ninguén atraen.

Fagamos algo de autocrítica tamén, pois os defensores do galego témoslle parte da culpa. O uso da lingua como agresiva arma partidaria -como fai, irresponsablemente, a Mesa- é unha cousa grave, pero non tanto que impida que a xente do común, en liberdade, relacionarse en galego en máis ámbitos ca nunca grazas á vitalidade do pobo e da fala, reforzados ambos pola existencia da democracia constitucional e do Estatuto de 1981, ferramentas que posibilitaron os avances de que gozamos, desde a autonomía ao ensino do galego ou á televisión. Temos tamén culpa, temos. As normativas. Unha escura patente permitiu negar a identidade da propia lingua e aínda encher o peito de medallas, apoiando un hipotético "galegoportugués" actual, ignorando a historia da formación do galego moderno e, sobre todo, a realidade viva e sentida por un pobo a quen se despreza desde un elitismo lingüístico máximo. Chegouse a tolerar que algúns profesores, incumprindo a lei pero mamando do teto da administración, mareasen os seus alumnos e a opinión pública cunha pluralidade de ortografías ilegais e arbitrarias.Tamén outros profesores, se cadra, pecaron de exceso de falla de amor á fala viva e dialectal dos avós, na que se fixaban máis no que había que "normativizar" que no que cumpría aprender. E despois cambiamos ás "grazas" e tamén confundimos a xente. Pero xa está, Marica non chores, non remexamos máis e para adiante todos xuntos. E nestas andamos e os señores da Mesa dan en airear continuamente eivas, imaxinarias ou reais, pensando que así lograremos que o tolleito ande ou o cego vexa. E non é tal. Esa identificación permanente de "galego" como lingua só de problemas é o máis desnormalizador que pode haber. Non é preciso máis que ser un pouco espilido para ver que o que lle convén á fala, é a identificación co éxito, liberdade persoal, optimismo, futuro, concordia e non, por suposto, con derrotas, problemas, fracasos, complexos, represións ou/ e obrigas legais ou éticas. Hailles que gabar a vaca na feira para mellor vendela. ¿Unha denuncia contra o goberno de coalición que acorda facer que figure no novo Estatuto a obriga de coñecer a lingua galega? Cousa de tolos. Sen máis.

Esa Mesa faría mellor en baixar ao mundo das persoas do común, das xentes do urbano e do rural que lles van poñendo nomes galegos ás fillas e fillos, que lles van chamando con nomes galegos aos comercios, restaurantes, tendas, e que seguen usando a súa lingua con vontade e amor. ¿Escoitaron os da Mesa a eses mestres que con ilusión preparaban a campaña de "Entre nós en galego"? ¿Sentiron eses alumnos defraudados porque non tiveron este ano concursos e festa? Diso vostedes non dixeron nada. Era o mundo real. No planeta Terra. En Galicia.

Pensen ben o que fan, e pensen máis no país e menos na súa politiquiña. Digan o que queiran, pero "non no meu nome", como berramos moitos cando foi a guerra de Iraq. Xa abonda de "repunantes" na historia de Galicia. Cómpren máis voces. Máis esforzos. Máis bicos. Que labio máis saboroso ten a liberdade.