CALIDOSCOPIO DE CORES

Alberte Momán: “No supermercado contactas coa realidade”

18.11.2007 Narrador, poeta e enxeñeiro técnico agrícola. Acaba de publicar o 'Alento da musa'. Cre nunha literatura "sen fronteiras".

POR LUPE GÓMEZ

FOTO: Fernando Blanco

Narrador, poeta e enxeñeiro técnico agrícola. Acaba de publicar o 'Alento da musa'. Cre nunha literatura "sen fronteiras".

Que cores che gustan?

O azul, aínda que visto moito de negro. Gústame o azul polo ceo, que onde nacín era o que máis destacaba. O ceo era azul onde eu vivía, que segue sendo a miña casa, un barrio ás aforas de Ferrol, O Espiño. E as maciñeiras. Tiñamos unha veciña obsesionada coas maciñeiras. Nun reduto anano plantou 20 árbores, e ela estaba moi contenta.

De que cor é Ferrol?

Moi gris. Extraordinariamente gris. Influenciado polo barrio da Magdalena, e porque as rúas están moi xuntas. O gris faise máis gris. Vese pouco o ceo. Tende á melancolía. Tamén por todo o que aconteceu en Ferrol, que é para estar en depresión permanente. Toda a reconversión naval, que nos marcou a todos. Ferrol chegou a un punto de decadencia total, máxima.

Por que es enxeñeiro técnico agrícola?

De pequeno miña nai encargábame o mantemento das plantas, das flores. Gustábame porque pasaba moito tempo coas plantas. Era un xeito de introspección, pensaba en moitas cousas. Cando decidín o meu futuro sabía que tiña que ver coas plantas. Decidinme pola Enxeñería. É moi interesante porque vincula o profesional co que temos neste país, que é o rural. Desprezar o rural é ir contra o país. O rural ten posibilidades inmensas.

Por que escribes poesía erótica?

Póis é unha forma de expresar moito máis. O erotismo debería estar normalizado, pois forma parte de nós, e non o está. Está mal entendido, confúndese coa pornografía. Intimamente temos asumido o compoñente erótico, pero outra cousa é facelo público. Como ocorre con outros tabús somos incapaces de normalizalos no exterior.

Por que en ‘O alento da musa’ escribes sobre un supermercado?

Cando o escribín, polo 2004, estaba vivindo en Vigo e estaba no paro. Unha das miñas ocupacións diarias era ir ao supermercado facer a compra. O supermercado converteuse como unha necesidade, para saír da casa e ter contacto coa realidade. Acabei imaxinando as vidas daquelas persoas que traballaban no supermercado. Centreime nunha caixeira.

Que é ‘A porta verde do sétimo andar’?

É un colectivo poético, que acaba de sacar un libro con poemas de 9 poetas. As persoas que integran este colectivo senten a poesía preto, e queren dar a coñecer un sentimento e compartilo con todos. Fanse recitais en cafeterías e pubs de Vigo. Convocamos a xente para recitar e para o que xurda. Son actos abertos, para quen queira ir.

Cales son os teus escritores preferidos?

A miña obsesión é Boris Vian. Dende sempre identifiqueime moito coa forma aberta que ten de expresar os sentimentos. Todo ten personalidade. As paredes das casas teñen personalidade, deprímense. Son libros sen fronteiras. É o que eu pretendo. Unha das cousas que se me critica é que os meus relatos carecen de estrutura. Tento eliminar barreiras.

Es bo cociñeiro?

Cociño, non sei se son bo cociñeiro. Vivir só durante algún tempo e ser un lacazán permitiume aprender a facer un prato con poucos ingredientes. A miña comida preferida, grazas a miña nai, é a pescada rebozada con salsa de tomate natural e chícharos. Aprendín dun alemán a facer salsa con queixo azul. Fago luras con salsa de queixo azul. Encántame o queixo.

Por que te fixeches gaiteiro?

Dicir que eu son gaiteiro sería un insulto para os gaiteiros. Como gaiteiro son pésimo, fago un ruído horrible. Gústanme determinados sons da gaita, e a figura do gaiteiro. Sempre se di que os gaiteiros son individualistas. Ó gaiteiro gústalle levar a iniciativa. Se vemos as fotos dos gaiteiros vemos que son persoas con pose erguida, distinguida. Parécenme persoas íntegras.

Como é o teu blog?

O meu blog é un desastre, porque non ten estrutura, organización, e pode haber xente que se asuste. É moi caótico. Fago discursos moi escuetos, cheos de matizacións por facer, e hai xente que entende cousas que non son. Pero o meu blog está aí, e gústame telo. Ás veces é un xeito de desafogar. É unha necesidade. É ter un espazo público que da pé a soltar as barbaridades que teño ganas de dicir e que as digo.

Acabas de gañar o Premio de Poesía Erótica Illas Sisargas.

No 2004 marchei a Inglaterra e alí traballei de camareiro. Nin me gustou a experiencia nin me gustou a xente anglosaxona, que é fría, cínica. Foi un cambio brusco. Marchei para Irlanda. Alí escribín un poemario: Baile Atha Cliath, que é o nome en gáelico de Dublín. Afrontando a nova experiencia en Dublín. Nese poemario eu son como unha nube que viaxa por Dublín, meténdome nas casas, nos corpos da xente…

De que cor é a Vida?

Amarela, porque cega bastante. É case como unha luz de neón permanente. Ofrécenos dende o exterior expectativas brillantes que nos deslumbran e nos impiden ver a realidade. Por iso os textos que eu escribo, e a miña vida, é menos brillante que a aparencia externa do mundo. Recollo o que dicía Reixa, "a vaca que ri por non chorar", e ás veces expoño as cousas dun xeito tristemente irónico como defensa contra o que non me gusta.