vida artificial

Chegan os robots

O Museo da Comunicación de Berlín expón o devir das máquinas que pasou dun brazo mecánico en 1504, a un trompetista automático en 1816 e a un can articulado en 2000

NURIA VICEDO/EFE . BERLÍN

Un robot humanoide e unha película sobre esta máquina expostos na mostra do ‘Museum fuer Kommunikation’ de Berlín (Alemaña) FOTO: Rainer Jensen

Un brazo ortopédico e mecánico de 1504, un trompetista automático a tamaño natural de 1816 e un dos famosos cans-robot de Sony de 2000 son algunhas das pezas estrela da exposición "Chegan os robots. Homes-Técnica-Comunicación", que inaugurou onte o Museo da Comunicación de Berlín. A mostra, que poderá visitarse ata o 2 de setembro, pretende repasar a evolución das máquinas mecánicas, desde os primitivos deseños dos intelectuais do Renacemento ós mitos sobre androides intelixentes.

Así o explicou a responsable de prensa do museo, Susanne Kiewitz, para quen a exposición, e o museo en xeral, pretende mostrar a relación entre o home e a técnica "á que se enfrontan permanentemente e que evoluciona sen cesar".

O trompetista automático do século XIX, vestido de soldado e capaz de tocar ata seis melodías, enfróntase melodicamente dentro da exposición coa insólita banda francesa Les Robots Music (1958), composta por tres artistas de folla de lata e luces de cores que interpretan ata cincocentas pezas con batería, saxofón e acordeón.

A instalación, composta polos androides Oskar, Ernest e Anatole, foi ideada polo francés Edouard Diomgar durante o seu encarceramento nun campo de prisioneiros alemán durante a II Guerra Mundial. O artificial grupo, que ata 1984 percorreu Francia, Italia, Bélxica e Holanda, segue o ritmo da música cos pés e coa cabeza.

O saxofonista, ata, senta e levanta segundo a canción sexa máis ou menos movida e a súa caixa torácica sobe e baixa como proba do "esforzo" que lle supón tocar o seu instrumento.

Pero o primeiro contacto do visitante coa vida "intelixente" do museo prodúcese ó atoparse cos robots Entre, Faga Algo e Pois Ben á entrada da exposición.

O primeiro, grazas a un sensor de movemento e un detector que identifica ás persoas pola forma das súas pernas, dálle unha benvida personalizada ó visitante, mentres que o segundo persegue unha pelota por todo o recibidor e serve de entretemento para os máis pequenos.