O CONTRADECRETAZO ·· idioma

Mentiras arriscadas

O argumento de que a maioría do país votou ao PP, esgrimido por Núñez Fiejóo para derrogar o decreto do galego, é falso

MARÉ . SANTIAGO

Jesús Vázquez durante o seu encontro cos representantes da coordinadora de normalizadores lingüística FOTO: Axencias

O argumento continuamente repetido polo presidente Alberto Núñez Fiejóo de que a derrogación do decreto do galego está avalado polas urnas é rotundamente falso. A pesar de contar con maioría absoluta no Parlamento -38 deputados-, o Partido Popular (PP) obtivo menos votos que socialistas e BNG xuntos, responsables como membros do bipartito dese texto que Feijóo se apresurou a desterrar da lexislación a mesma noite dos comicios autonómicos.

Son apenas seis mil votos os que a esquerda lle sacou de vantaxe aos conservadores, suficientes para dicir que o decreto foi confirmado polas urnas. Iso se se utiliza a mesma estratexia dogmática de Feijóo para xustificar a fervenza de medidas que, en menos de dous meses, desenvolveu o seu goberno contra o regulamento da lingua galega. A frela provocou, mesmo, conatos de malestar no seu propio partido, desconcertada a súa facción de maior inspiración galeguista pola premura implacable coa que o conselleiro de Educación, Juesús Vázquez, e a conselleira de Facenda, Marta Fernández, cumpriron nas súas respectivas áreas os mandados expresos do presidente.

Aínda que se sumaran aos votos do PP aos de Unión, Progreso y Democracio (UPyD) -formación de postura vehemente en contra dos dereitos positivos das linguas cooficiais-, o resultado final para os conservadores e para o nacionalismo español sería inferior ao que representa a esquerda e o nacionalismo galego, todos eles defensores do status actual. Nese abano ideolóxico, incluiríanse desde Terra Galega á Fronte Popular Galega (FPG) ou Esquerda Unida, de xeito que os conservadores quedarían aínda nunha minoría máis significativa: catorce mil votos de diferenza.

O erro estratéxico de Feijóo serviría para comprender o forte rexeitamento que as súas medidas "involucionistas" -tal como as cualificou a oposición- crearon no seo da sociedade galega e que a amezan con amargarlle o principio do curso 2009-2010, sobre todo despois de poñer os directores dos centros nunha posición raiana coa ilegalidade grazas á polémica Consulta Vázquez.

E é que Feijóo, co apoio ideolóxico da asociación Galicia Bilingüe de Gloria Lago -encargada tamén de identificar a maioría absoluta do PP no Parlamento cun desexo maioritario dos votantes-, dedicou executivamente os seus primeiros días de goberno a desmantelar a protección legal que se forxara pouco a pouco ao longo da etapa autonómica. Incluso prescindiu de iniciativas impulsadas polo seu propio partido na era Fraga.

A dialéctica ao despiste do presidente non só non se corrixe, senón que se mantén, como se a forza de insistir puidese mutarse. Onte mesmo, ao cabo do Consello da Xunta, defendeu a reforma da Lei da Función Pública -que erradica a obriga de facer polo menos un exame na lingua propia do país- porque "recupera o consenso dos 27 anos de autonomía", afirmación que, de novo, volve ser rotundamente falsa: nin socialistas nin BNG apoiaron nunca a política lingüística de Fraga até que o líder histórico do PP lles propuxo impulsar, no ano 2004, o Plan de normalización. Ese texto é o que agora Núñez Feijóo pretende converter en papel mollado, mentres o seu conselleiro de Educación o rebaixa a un "remuíño de ideas" sen ningunha "vinculación legal" e, en certo modo, prescindible. Iso, a pesar de ser aprobado unanimente polas tres forzas parlamentarias, unico momento da historia no que pode falarse de auténtico consenso