vAI DE BLOG

Aduaneiros sen Yolanda, Castaño sen fronteiras

A lei de servizos da sociedade da información é un enxendro represor, nado no ventre do aznarismo

POR FRAN P. LORENZO

FOTO: Pedro Castro

Hai unha lei moi chunga, a Lei de servizos da sociedade da información (LSSI), que cumpriu, este pasado outubro, cinco anos en vigor. O tal enxendro represor naceu no ventre do aznarismo pero ningúen, no goberno socialista, ousou, nin creo que ouse xa, facer nada para mudala. Pois ben, a LSSI é, basicamente, un ataque contra a liberdade de expresión e unha sorte de medida cautelar que se aplica alí onde non hai un delito. Por se ascaso. A lei vulnera o dereito básico ao anonimato e obriga a todos os webmasters a expor os seus datos reais de contacto perante todos os usuarios de internet do mundo. De feito hai un portal bastante aterrador, whois.net, onde fica o rexistro de titulares de todos os dominios existentes, unha especie de patio de veciños universal onde calquera pode cheirar nas intimidades da rede. Con todo, iso non é o máis grave. Segundo esta Lei de fasquía popular, o titular dun dominio pode ser condenado polos comentarios vertidos por calquera nese dominio. O que significa apandar legalmente cos insultos, inxurias ou descualificacións que calquera descerebrado/a ou lúcido/a analista da realidade deite, onde poida, no seo da súa páxina. En principio, a LSSI afecta, como o seu nome indica, á categoría de Servizos da Sociedade da Información (SSI), pero ocorre que a concepción dun SSI, para os redactores do texto, é tan ampla que un simple banner nunha páxina persoal ou blog xa converte o titular do dominio nunha sorte de empresario ciberespacial. É flipante, pero é así. En resumo, a LSSI converte Internet nun inmenso zoco electrónico no que a información é mercadoría perfectamente taxada.

Esta triste circunstancia da LSSI aproveitouna o inefábel Ramoncín, outrora Rei do Polo Fritido, para meter nun preito unha web antiglobalización, www.alasbarricadas.org, que publicou nun foro comentarios lesivos para a honra do cantante (na sentenza todo o tempo lle chaman actor!) do tipo payaso, pedante, creído, tocapelotas ou chupacámaras. O incumprimento dos preceptos da LSSI foi o argumento esgrimido por unha acusación que conseguiu riparlles aos anarcos 6.000 eurazos que restituíronlle a integridade a Ramoncín. Flipo.

A poeta Yolanda Castaño man-doulles un recado estes días aos responsábeis da web humorística Aduaneiros sem fronteiras a través do seu avogado. A caricatura que os Aduaneiros realizaron da escritora deu pé a unha serie de comentarios que, de seguro, eran inxuriosos. E calquera comprende a indignación dun inxuriado, mesmo a de Ramoncín... Máis aínda neste caso, no que eses insultos, estou certo, destilaban un noxento e rancio machismo. Só que culpabilizar os mantedores dunha páxina dos contidos vertidos nela –e exonerar os que se escudan nese anonimato para insultar– é perigoso polo feito de que impón a censura e o control como praxe cotiá dun medio, Internet, que, para ben e para mal, é aberto, universal e anónimo, libre.

Ocorre que a reacción de Aduaneiros –fechar o seu portal alegando as presións da poeta e a imposibilidade de facer humor neste país– é vitimista e mesmo incríbel polo feito de que, aquí, non mediou denuncia nin querela nin acción legal efectiva por parte da poeta; si houbo unha petición, para min equivocada ou mal vehiculada, de que se retiraran os comentarios insultantes. Pero iso, acho, non xustifica a clausura, ou polo menos non a argumenta suficientemente. O que quere dicir que os Aduaneiros –aos que admiro polo seu enxeño poderoso e retranca en estado puro–, non deberían inmolarse na ara sacrificial de Yolanda; nin Yolanda –á que admiro pola construción consciente e desprexuízada, honesta, do seu mito poético–, debería reparar no que calquera rexoube no patio de veciños global. A non ser, claro, que as dúas partes, así, fiquen satisfeitas. Daquela, mellor calo.
franpl@galicia-hoxe.com